!!!زندگی.......... شیرین ترین سخیتیها

خیلی سعی کردم تو یه وبلاگ دیگه بنویسم حتی ساختمش ولی دیدم اون دلبستگی که به این دارم رو نمیتونم ازش چشم بپوشم .

این اولین وبلاگ زندگیم بود و با توکل به خدا و امام زمان ساختمش خیلی وقت بود بهش سر نزده بودم و دیدم کلی خاک گرفته و نمیشه به روش نگاه کرد .

یه خونه تکونی حسابی کردم

فکر کنم الان بچه ام خوب تمیز شده .

هیچ خبری نیست جز روزمرگی هائی که همه هم دارن .

سخت مشغول درس و کار هستم و فعلا که هر چی دویدم به جائی نرسیدم تا بعد از این ببینیم به جائی میرسم یا نه .

این شیطون کیه که اینهمه برام کامنت گذاشته و خودش رو معرفی نکرده ؟ یه حدسهائی میزنم ولی باز شک دارم .

این متنی هم که برام تو کامنت گذاشته همون حرفهای دکتر انوشه هست که کمتر کسی تو موبایلها نشنیده باشه .

امیدوارم همه دوستهای گلم که یه زمانی خیلی اینجا رفت و آمد میکردند چون من زیاد به اینجا می اومدم خوب خوب باشند .

به امید اینکه باز حس داشته باشم بیام اینجا و بنویسم

+ نوشته شده در جمعه هجدهم بهمن 1387ساعت 15:4 توسط سیما |

درباره وبلاگ

من به شوق دیدنت تب می کنم
در هوایت اشک جاری می کنم
در غم آن لحظه های بی کسی
من به یادت عشق بازی می کنم

تا نهان سازم زچشمت گریه را
می زنم خود را به راهی آشنا
گر دمادم ساز غمگین میزنم
می کنم درمان دلم را، با وفا

بی تو این دل رهسپارش می کنم
بی نشان سوی تو راهی ،می کشم
جای پایم در کنار جاده ها
بی خود و افسرده آهی می کشم

می شوم آسیمه سر سویت روان
از شب گیسوی ظلمت می پرم
گر دویدن چاره ی هجران شود
تا سپیده من به عشقت می دوم

عاشقی درمانده ام دل را مران
بی دلی بیچاره ام غم را ببین
قصه های قلب عاشق را بخوان
ژاله از این چشم غم دارم بچین

هردم این دل سوی تو پر می کشد
در به رویش باز کن ای بهترین
گر بمانی من برایت جان دهم
بر سر پیمان بمان ای نازنین

منوی اصلی

صفحه نخست
پست الكترونيك
آرشيو مطالب

آرشیو مطالب